Month: June 2016
Film by Torben Nielsen
Einstein’s Dreams
«Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». Μια θεώρηση της Πόλης βάση των ψυχαναλυτικών θεωριών του Φρόυντ για τα Όνειρα.
Σκηνοθεσία, μοντάζ: Κατερίνα Μιχαλοπούλου
Αν στη θεωρία του Φρόυντ για τα όνειρα αντικαταστήσουμε το Όνειρο με την Πόλη (ως τόπο που παράγεται στην αντίληψή μας από ανάλογους μηχανισμούς), ποιό είναι το έκδηλο περιεχόμενο της Πόλης και ποιό το λανθάνον;
Η ταινία βασίστηκε στη νουβέλα του Alan Lightman, «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». Σε αυτή τη νουβέλα ο συγγραφέας παρουσιάζει το έκδηλο περιεχόμενο μιας σειράς ονείρων του νεαρού Αϊνστάιν. Ουσιαστικά πρόκειται για περιγραφές περιοχών και κατοίκων που ζουν σε διαφορετικούς κόσμους. Σε κάθε ιστορία, κάποια παράμετρος του χρόνου είναι διαφορετική. Η διαφορετικότητα αυτή επηρεάζει την κάθε ιστορία στο σύνολό της, τόσο σε επίπεδο πολεοδομικό όσο και ανθρώπινων σχέσεων.
Τέσσερις ιστορίες της νουβέλας επιλέχτηκαν και ενώθηκαν ώστε να φτιαχτεί μια τελικά ιστορία, ένα Όνειρο, μια Πόλη. Τα έκδηλα περιεχόμενα των ονείρων της νουβέλας, αποτελούν τα λανθάνοντα περιεχόμενα της Πόλης.
(η ταινία έγινε στα πλαίσια του μαθήματος Σενάριο–σκηνοθεσία της Α.Σ.Κ.Τ. και διδάσκοντα τον Θανάση Ρεντζή)
structure
«Δομή»
Διάρκεια 11’ 11’’
Α.Σ.Κ.Τ. 2015, Βιντεοτέχνη ΙΙ
Αφορμή αποτελεί η διερεύνηση της έννοιας της δομής.
Έτσι γίνεται προσπάθεια ανασύνθεσης μιας Δομής προερχόμενης από υποσύνολα μιας άλλης δομής. Τα στοιχεία που κατασκευάζουν την Δομή, αφορούν καταγραφές φάσεων οικοδόμησης κτιρίου. Τα στοιχεία αυτά μετασχηματίζονται, ρυθμίζονται και συνιστούν μια ολότητα.
Τα μέρη της Δομής: τα οικοδομικά στοιχεία συντίθενται έτσι ώστε οικοδομούμενα να δημιουργήσουν μια χωρική κατασκευή. Οι καταγεγραμμένες φάσεις της οικοδόμησης τους, δομούμενες, συντίθενται έτσι ώστε να δημιουργήσουν μια χωροχρονική κατασκευή.
Για την προβολή:
Η προβολή γίνεται σε σκοτεινή αίθουσα. Κάθε μια από τις τρείς εικόνες προβάλλεται σε τρείς διαφορετικές οθόνες ύψους 3 μέτρων η κάθε μία. Οι οθόνες είναι τοποθετημένες η μία πίσω από την άλλη κατακορυφήν και σε απόσταση 1,5 μέτρων. Η κίνηση του επισκέπτη γίνεται ελεύθερα ανάμεσα στις αναρτημένες οθόνες προβολής.
παραγωγή Κατερίνα Μιχαλοπούλου
“Φάνης” Ταινία μικρού μήκους με την τεχνική του “stop motion” 12′ 25”
Περιγραφή
«Φάνης» 12.25’’
Ταινία μικρού μήκους με την τεχνική του “stop motion”
Κλεισμένος σε ένα δωμάτιο τυπικής πολυκατοικίας του κέντρου της Αθήνας, ένας νέος άνδρας διαβάζει νυχθημερόν. Το δωμάτιό του βλέπει στο ακάλυπτο του οικοδομικού τετραγώνου. Οι μέρες κυλούν, ο νέος διαβάζει και η ζωή έξω από το δωμάτιο σχετίζεται μόνο με τη θέα του ακαλύπτου. Πρωινοί δυνατοί θόρυβοι μηχανημάτων αναγκάζουν τον νέο να κλειστεί ακόμα περισσότερο στο δωμάτιό του. Ώσπου ένα πρωινό που δεν ακούγονται πια θόρυβοι ο νέος ανοίγει την μπαλκονόπορτά του. Σε αυτή την κίνηση ρουτίνας του επιφυλάσσεται μια έκπληξη. Η απέναντι πολυκατοικία έχει πια γκρεμιστεί και στη θέση της, σε απόσταση αναπνοής, αποκαλύπτεται η … Ακρόπολη. Ο νέος που ξαφνικά γίνεται έκθεμα στα μάτια των επισκεπτών του Ιερού Βράχου, τρομάζει και κρύβεται πάλι στη «φωλιά» του. Σιγά – σιγά προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι του συνέβη και τελικά η «απειλή» μετατρέπεται σε «φανέρωση». Το «μεγαλείο» του προσφέρεται άνευ όρων και τον συντροφεύει στην προσπάθεια του για την κατάκτηση της γνώσης. Ο νέος ζει πια στο όνειρο. Όμως η Νεοελληνική πραγματικότητα είναι διαφορετική…
(Εργασία στο μάθημα «εισαγωγή στην κινηματογραφία», διδάσκων Θανάσης Ρεντζής)
Διπλωματική Εργασία
“Ιαματικά λουτρά στη λίμνη Καϊάφα”
σπουδαστές: Κ. Μιχαλοπούλου, Α. Τουλούμης
επιβλέπον καθ.: Τ. Μπίρης
σύμβουλοι: Β. Ξένου, Σ. Κιρπότιν
Νέο Δημαρχειακό Μέγαρο Λιβαδειάς
Νέο Δημαρχειακό Μέγαρο Χαλανδρίου
Γ΄Βραβείο Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού Προσχεδίων
μελέτη: Ε. Κούλη, Κ. Μιχαλοπούλου, Ε. Τσιβεριώτη, Σ. Τσιράκη
mirrored skin
Anargyros Drolapas, Myrto Sarma, Katerina Michalopoulou, Antonis Touloumis, Christina Kalampouka, Eleana Kremmyda
The constantly evolving technology offers us the opportunity of experimenting on new media. New Media, eventually redefine the essence of communication itself. And consequently redefine and shape both the link itself and the identity of the communicating parties. The characteristic of the media is that not only they cover a need, but create new relationships, new worlds.
In our project we focused on creating a mediator correlated with the operation of the touch sense. Technological achievements give new attributes to touching. We offer for consideration the idea that mediator reveals the very sense of touch. It allows us to reset the very gesture and its operation. The act of touching is now a controlled conscious act. Conscious both of the person who perceives and from him who produces it. And when this process, production and making it interactive, then the interaction itself creates a new relationship between subjects.
A new scenery based on these thoughts was finally created. According to this, the new mediator will redefine the connection between people who due to various political, social or economic reasons are forced to live separately. The refugees and immigrants struggle for survival and their continued movement constituted the case study. So we created two communicating wirelessly garments (two skins) that transmit to each other information.
In terms of operation principles our system copies the process of touching. Touch is realized through sensory nerve fibers, situated under the skin, which collect information. Information is converted into signals that are sent to the spinal cord and from there to the brain. Through construction of successive reflections we initially created a new skin (A) (a garment with sewed touch probes) that collects and conducts information to a processor (A) (arduino uno). Through a second reflection information is sent out to and collected (wirelessly) by another processor (B) (arduino uno) that activates the second skin (B). The third reflection takes place in the connection between the second skin and the recipient skin.
Walking Architects 